SCOOP พิเศษ รวมเรื่องเล่าตุ๊กตาผีที่มีตัวตนอยู่จริง
พักหายใจจากเรื่องราวของซอมบี้มาสู่เรื่องเล่าสยองขวัญกันบ้าง โดยเริ่มจากตำนานผีที่มีตัวตนและหลักฐานยืนยันอยู่จริงกันก่อน นั่นคือเรื่องราวของตุ๊กตาผี....ที่ว่ากันว่าตัวตุ๊กตาเหล่านั้นมีตัวตนและถูกเก็บรักษาเอาไว้อย่างดี ซึ่งเรื่องราวจะจริงเท็จแค่ไหนนั้นเรามาดูกันครับ
ตุ๊กตาแอนนาเบล(เร็กเกดี้แอนด์)
ตำนานตุ๊กตาผีที่มานำเสนอตัวแรกคือ เร็กเกดี้แอนด์ ดูผิวเผินก็เหมือนตุ๊กตายัดนุ่นทั่วไป แต่ความจริงแล้วตุ๊กตาตัวนี้เต็มไปด้วยความเฮี้ยนระดับ100++เลยทีเดียว เพราะถึงขนาดออกมาเดินไปเดินมา และทำร้ายผู้คนอีกต่างหาก(โอ๊ว)
เจ้าตุ๊กตาตัวนี้มีชื่อน่ารักๆว่า เร็กเกดี้แอนด์(เป็นชื่อรุ่นของตุ๊กตาคล้ายๆบาร์บี้หรือบราย์) แต่นามจริงๆที่เจ้าของตั้งให้ชื่อว่า แอนนาเบล(เด็กผู้หญิงฝรั่งมักชอบตั้งชื่อให้ตุ๊กตาที่ตัวเองชอบ) เจ้าตุ๊กตาผีตัวนี้ไม่มีที่มาที่ไปใดๆที่สยองเลย แค่ตุ๊กตายัด นุ่มจากโรงงานที่ขายตามห้าง โดยคุณแม่ของเด็กสาว(ที่ไม่มีชื่อในข้อมูล)เดินไปซื้อตุ๊กตาจากในห้างเป็น ของขวัญวันเกิดให้ลูกสาวเท่านั้น แต่พอซื้อมาไม่นานงานก็เข้า....
เปรียบเทียบขนาดของตุ๊กตาแอนนาเบลกับคนอุ้ม ขนาดตัวใหญ่พอควรเลยทีเดียว
อธิบายนิดนึงตุ๊กตา เร็กเกดี้แอนด์ เป็นตุ๊กตายัดนุ่นธรรมดาแต่มีขนาดความสูงเท่าเด็ก4ขวบ(ตัวใหญ่มาก) ดูได้จากหน้าตาในรูปแทบไม่มีความน่ากลัวอะไรเลย แต่ภายใต้ความน่ารักมีความโคตรเฮี้ยนซ่อนอยู่ เริ่มจากในทุกๆคืนตั้งแต่ที่ครบครัวนั้นซื้อตุ๊กตาตัวนี้ จะพบว่าตอนเช้ามันย้ายที่ไม่อยู่บนเตียงกับลูกสาว แต่ไปอยู่ส่วนอื่นของบ้านตลอด แม่จึงคิดว่าลูกสาวออกมาเดินเล่น แต่ลูกสาวบอกว่าเปล่าแอนนาเบลลุกขึ้นเดินออกไปเอง เด็ก5ขวบพูดแบบนี้ใครจะไปเชื่อจริงไม๊ และหลังจากวันนั้นแอนนาเบลก็เฮี้ยนหนักข้อขึ้น บางวันในตอนเช้าคุณแม่จะพบว่าตุ๊กตามานอนบนเตียงตัวเองก็มี จนมาถึงที่สุดเมื่อเธอรู้สึกตัวตื่นในคืนนึง และพบว่าตุ๊กตาแอนนาเบลมายืนสองขาอยู่ข้างเตียง และมาบีบคอตน(มือเป็นนุ่นคงไม่กะบีบให้ตายแต่คงกะหลอกมากกว่า) จนเธอทนไม่ไหวจนต้องเอามันไปไว้ที่วัด(เหมือนคนไทยเลยแฮะ)
แต่แม้จะอยู่ในวัดพี่แกก็ออกมทาเดินเล่นบ่อยๆ จนมีคนเห็นและล่ำลือถึงความน่ารักของเธอ(ตรงไหน) จนบาทหลวงกลัว(เป็นพระกลัวผี)และเสียงล่ำลือก็ไปถึงนายเอ็ด วอร์เรนชายผู้หลงใหลในเรื่องเหนือธรรมชาติ มาขอตุ๊กตาตัวนี้ไปวางในพิพิธภัณฑ์ออคคัลท์ของตน เมื่อไปอยู่พี่แกก็ออกมาเดินลันล้าจนยามและคนดูแลเห็น จนต้องจับมาใส่ตู้กระจกล๊อคเอาไว้อย่างที่เห็น ปัจจุบันตอนนี้ตุ๊กตาแอนนาเบลก็ยังนั่งยิ้มรอคนที่สนใจมาดูอยู่ในตู้จนถึง ปัจจุบันที่พิพิธภัณฑ์ออคคัลท์ ใครสนใจไปดูได้เด้อเพื่อจะเจอพี่แกโบกมือให้....เหอๆ
ตุ๊กตาผีโอคิคุ
ตุ๊กตาชื่อโอคิคุ ชื่อก็บอกอยู่แล้วว่าเป็นตุ๊กตาผีญี่ปุ่น(ตามรูป) เรื่องเล่ามีอยู่ว่าย้อนกลับไปปีไทโชที่ 7 (พ.ศ.2457 หรือ 98 ปีที่แล้ว) มีเด็กชายหนุ่มชื่อ เรคิ เฮียวคิจิ กำลัง เดินอยู่ในงานนิทรรศการประจำปีอยู่ เค้าเหลือบ ไปเห็นตุ๊กตาตัวหนึ่งหน้าตาจิ้มลิ้ม ใส่ชุดกิโมโน พอเห็นปุ๊บ ก็ถูกใจปั๊บ ควักเงินจ่ายไป ไม่ได้ซื้อไปเล่นเองนะคับ แต่ซื้อไปให้ คิคุโกะ น้องสาวของเค้าเอง คิคุโกะรักตุ๊กตาตัวนี้มาก โดยตั้งชื่อให้ว่า โอคิคุ ป้อน ข้าว ป้อนน้ำ นอนด้วยกัน อยู่ด้วยกัน ตลอดเวลา แต่ว่า ผ่านไปปีเดียว คิคุโกะก็ล้มป่วยลง และเสียชีวิตในเวลาต่อมา พ่อแม่ของเธอจึงตัดสินใจนำตุ๊กตาตัวนี้ไปไว้ที่ป้ายวิญญาณของเธอ เพื่อจะได้เป็นเพื่อนเล่นกัน
ต่อมาปีโชวะที่ 13 (พ.ศ.2484) เฮียวคิจิ (พี่ชายของคิคุโกะ) ได้ย้ายป้ายวิญญาณกับตุ๊กตาตัวนี้ไปไว้ที่วัดเมนเนน จนเวลาผ่านไป 8 ปี เฮียวคิจกลับมาจากสงครามและมาเยี่ยมป้ายวิญญาณของน้องเค้าก็พบว่า ตุ๊กตา ของคิคุโกะนั้นจากแต่เดิมผมสั้นบ๊อบ ตอนนี้กลับยาวเลยไหล่ลงไปอีก เล็บก็งอกยาว ราวกับว่าเป็นเด็กจริงๆ อีกทั้งปากที่เคยปิดสนิท ก็ค่อยๆเผยอยิ้มขึ้้นมาเล็กน้อย ทั้งๆที่คิคุโกะนั้น ตายมาได้ 60 กว่าปีแล้ว และที่สยองแบบที่สุดคือ ในทุกๆปีตุ๊กตาตัวนี้จะมีผมยาวขึ้นมาตลอดอย่างน่าประหลาด และแม้จะตัดไปแล้วปีต่อมามันก็ยาวขึ้นมาอีก ปัจจุบันที่วัดมันเนนในวันวันที่ 21 มีนาคมของทุกปี จะมี "พิธีตัดผม" ของตุ๊กตา ซึ่งจะมีพิธีการตัดผมที่ปรกหน้า ตุ๊กตาออก และเปลี่ยนกิโมโนให้ใหม่หลังจากนั้น ผมที่ตัดแล้วก็ยังคงยาวใหม่อยู่เสมอ อึ๋ย....
ตุ๊กตาผีโรเบิร์ต
มันเป็นตำนานที่เกิดขึ้นจริงของครอบครัวออตโต จากเกาะคีย์เวสต์ รัฐฟลอริดา เมื่อพี่เลี้ยงของเด็กชายโรเบิร์ต ยูจีน ออตโต หรือ จีน ได้มอบตุ๊กตาสูงสามฟุตตัวนี้ให้กับเขาในปี 1906 เด็กชายรักตุ๊กตาตัวนี้มากๆ และตั้งชื่อตุ๊กตาตัวนี้ตามชื่อของตนเปรียบสเหมือนตนเองหรือเพื่อนรัก ซึ่งความจริงแล้วพี่เลี้ยงคนนี้จงใจให้ตุ๊กตาตัวนี้เพื่อแก้แค้นครอบครัวนี้ ที่ใช้งานเธออย่าทารุน
.jpg)
เด็กชายจีน(โรเบิร์ต)ขลุกเล่นอยู่กับโรเบิร์ตตลอดเวลา แต่งตัวมันด้วยเสื้อผ้าตัวเดียวกับที่ตัวเองใส่ แต่แล้วก็มีเรื่องแปลก ๆ เกิดขึ้น ตั้งแต่เด็กชายเริ่มพูดคุยกับตุ๊กตา และมีเสียงตอบกลับการพูดคุยด้วยเสียงเล็กเสียงน้อยซึ่งไม่ใช่เสียงของเขาโดย สิ้นเชิง ข้าวของในบ้านเริ่มหายไปจากที่ที่มันอยู่ หรือบ้างก็แตกหักเสียหาย กลางดึกบางคืนนายและนางออตโตตื่นขึ้นเพราะเสียงกรีดร้องของลูกชาย เมื่อรีบเข้าไปที่ห้องก็พบว่าข้าวห้องในห้องล้มกระจาย เด็กชายยูจีนยังอยู่บนเตียงด้วยท่าทีหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด และบอกพ่อกับแม่เขาว่า "โรเบิร์ตเป็นคนทำ" แถมยังมีพยายานยืนยันจากคนข้างๆบ้านที่เห็นโรเบิร์ตเดินไปเดินมาในบ้านผ่าน หน้าต่างหนึ่งไปอีกหน้าต่างหนึ่งเวลาที่ไม่มีคนอยู่บ้าน ยูจีน(โรเบิร์ต)เสียชีวิตลงในปี 1974 ในบ้านหลังนี้ส่วนตุ๊กตาโรเบิร์ตที่ถูกเก็บไว้บนห้องใต้หลังคาตั้งแต่นั้น จนกระทั่งมีผู้ซื้อรายถัดมา และตุ๊กตาตัวดังกล่าวก็ตกเป็นลูกสาวของวัย10ขวบของเจ้าของบ้าน ที่หลังจากนั้นไม่นานเธอก็เจอเหตุการณ์เดียวกับที่ครอบครัวออตโตเจอ สาวน้อยกรีดร้องขึ้นมากลางดึกข้าวของกระจัดกระจาย และเธอบอกว่าโรเบิร์ตพยายามจะฆ่าเธอ นอกจากขี้ขโมยชอบโวยวายแล้วยังจะฆ่าคนอีกดุแฮะ
ตุ๊กตาผีสิง วู๊ดดี้
ตำนานตุ๊กตาผีเริ่มต้นขึ้นเมื่อปี 1995 เมื่อเด็กชายที่ชื่อแอนดี้ได้รับตุ๊กตาคาวบอยมาจากแม่ เด็กชายรักตุ๊กตาตัวี้เหมือนเพื่อน ทั้งกินนอนร่วมกันเหมือนเพื่อนที่มีชีวิต ซึ่งความจริงแล้วเด็กชายไม่รู้เลยว่า เวลาที่เขาไม่อยู่ในห้อง ตุ๊กตาตัวนี้จะมีชีวิตลุกขึ้นออกเดินเพ่นพ่านทั่วห้อง ส่งเสียงพูดนอกเหนือจากเสียงที่มีอยู่ในตัวตุ๊กตา สร้างความหลอกหลอนให้คนที่ได้ยินและเห็นเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะเด็กชายข้างบ้านที่เมื่อเห็นวู๊ดดี้พูดได้เขาก็กลายเป็นโรคกลัวตุ๊กตามาตั้งแต่นั้น
ล่าสุดวู๊ดดี้ถูกเปลี่ยนมือจากเด็กชายแอนดี้ที่โตเป็นผู้ใหญ่ ส่งมอบตุ๊กตาความเฮี้ยนโดยที่เขาไม่รู้ตัวแก่เด็กหญิงที่ชื่อบอร์นนี่ ปัจจุบันวู๊ดดี้ยังคงความหลอนอยู่โดยที่เจ้าของไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย และไม่ใช่แค่เพียงวู๊ดดี้เท่านั้นยังมีเหล่าพ้องเพื่อนตุ๊กตาคาวบอยสาวและนักบินอวกาศสร้างความหลอนให้กับผู้พบเห็นจนปัจจุบัน....
ก็จบไปเรียบร้อยกับตำนานตุ๊กตาผี คราวหน้าผมจะพยายามหาเรื่องราวผีๆมานำเสนออีกเป็นระยะ ให้สมชื่อบล๊อกเมืองหลังความตาย ซึ่งถ้าใครสนใจอ่านนิยายเรื่องสั้นซอมบี้สยองขวัญก็เชิญติดตามอ่านได้ในบล๊อกนี้เลยครับ รวมถึงการโฆษณาที่ถ้าไม่รบกวนเกินไปก็ขอความกรุณากด(คลิ๊ก)ดูโฆษณาซักนิด เพื่อเป็นกำลังใจให้คนเขียนสร้างผลงานชิ้นต่อๆไปครับ
ขอบคุณที่อ่านพบกันใหม่คราวหน้าครับ
.jpg)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น